Soms is er een gevoel, een gevoel dat ergens in mij iets zachtjes roept om aandacht,
om heling, om gezien te worden.
Dan maak ik een Zielenoog, niet voor een ander,
maar voor mezelf.
Zoals dit amulet, waarin een klein gezichtje me aankijkt
met ogen vol gevoel.
Het maken van een amulet voor mezelf is een vorm van luisteren.
Van stil durven worden bij wat nog geen woorden heeft.
Een manier om mezelf te dragen, ook als ik het even niet weet.
En ik deel dit, omdat ik geloof dat heling niet boven of buiten ons ligt.
We zijn allemaal leerling.
We leren onderweg.
En soms helpt het om iets tastbaars bij je te dragen dat zegt:
“Ik zie je. Ook nu.”
Ze is zacht en helder tegelijk.
Kwetsbaar, zoals ik me soms ook voel.
En juist daarom draag ik haar dicht bij me.
Niet als oplossing, maar als herinnering:
ik mag zijn waar ik ben.
